Γράφει ο Παύλος Κώνστας, Πρόεδρος ONNED UK

Η παιδεία είναι ένας τομέας της κοινωνίας ο οποίος κατά κύριο λόγο αντικατοπτρίζει την γενική εικόνα μιας χώρας. Στην ουσία λοιπόν δεν είναι άπλα η πηγή μόρφωσης και μεταφοράς γνώσεων αλλά και μεταλαμπάδευση αξιών, ιδεολογιών και πάνω από όλα νοοτροπίας. Γι αυτό το λόγο και η παιδεία είναι ο σημαντικότερος πυλώνας στη δομή μιας χώρας. Εμείς ως φοιτητές εξωτερικού αλλά και εγώ προσωπικά, ως φοιτητής 4 ετών στην πόλη του Λονδίνου, είχαμε και έχουμε την τύχη να γνωρίσουμε και ένα διαφορετικό εκπαιδευτικό σύστημα πέρα από εκείνο της χώρας μας. Έτσι λοιπόν, χωρίς να προσποιούμαστε τους ειδήμονες αλλά μόνο και μόνο λόγο εμπειρίας έχουμε την δυνατότητα να κατέχουμε μια πιο σφαιρική άποψη για τις αδυναμίες αλλά και τα δυνατά στοιχεία του τομέα εκπαίδευσης.

Δεν χωράει αμφιβολία ότι η τωρινή κατάσταση του συστήματος στην Ελλάδα καρκινοβατεί. Αυτό που προέχει είναι να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο τέτοιο που να λύσει επ’ άπειρο τα προβλήματα. Σαφέστατα και υπάρχουν θετικά στοιχεία και κανείς δεν πιστεύει, ότι δεν υπάρχουν οι βάσεις για να μπορέσει η παιδεία στη χώρα μας να γίνει ένας «προσοδοφόρος» τομέας της κοινωνίας μας. Δεν είναι λύση να καταστρέψουμε κάτι ολοκληρωτικά για να δημιουργήσουμε κάτι καινούριο. Το βασικότερο στοίχημα για την επιτυχία βρίσκεται μέσα στον νέο σύνθημα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ «αλλάζουμε νοοτροπία – αλλάζουμε παιδεία». Με άλλα λόγια λοιπόν αυτό που επείγει είναι ο διαφορετικός τρόπος αντιμετώπισης αλλά και σκέψης του ίδιου του φοιτητή ως προς τα ανώτατα ιδρύματα.

Βασικός όρος της οικονομίας είναι ο ανταγωνισμός· όπου στην συγκεκριμένη περίπτωση ο φοιτητής, θα πρέπει να έχει πολλές επιλογές να διαλέξει ανάμεσα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Βασική εφαρμογή του όρου λοιπόν είναι η ιδέα δημιουργίας μη κρατικών - μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων. Το σημαντικότερο επιχείρημα στην άποψη αυτή είναι ότι τα πανεπιστημιακά ιδρύματα προσπαθώντας να προσελκύσουν όσο το δυνατόν περισσότερους φοιτητές, θα αναγκαστούν να βελτιώσουν αυτό που προσφέρουν, κάτι το οποίο θα είναι για το καλό των φοιτητών και μόνο. Η ιδέα του ασύλου είναι βεβαίως ένας τομέας ο οποίος ναι μεν στην θεωρία έχει νόημα, στην πράξη όμως έχει χάσει εντελώς την ουσία της. Η προστασία διακίνησης ιδεών, απόψεων και μόνο είναι κάτι που πάντα θα προστατεύουμε, αλλά ένα άσυλο με την τωρινή κατάσταση ανομίας και αναρχίας θα είναι πάντοτε κατακριτέο και καταδικαστέο.

Τέλος, θεωρώ ότι το βασικό πρόβλημα πηγάζει από τον τρόπο εξέτασης και εισαγωγής των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πιστεύω ότι η δευτεροβάθμια εκπαίδευση θα πρέπει να είναι το πρώτο βήμα εισαγωγής στην ανώτατη ενώ ένας ακόμα προπαρασκευαστικός χρόνος είναι απαραίτητος. Κατά την διάρκεια του, όσοι μαθητές το επιθυμούν, θα έχουν τον απαραίτητο χρόνο προετοιμασίας και την ωριμότητα να εισαχθούν στην σχολή επιλογής τους, είτε δημόσια είτε ιδιωτική, και όχι εκεί που προστάζουν οι βάσεις. Ίσως αυτό να είναι και το πρώτο βήμα μείωσης της ανεργίας στις νεαρές ηλικίες.

Εφημερίδα "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" 2/3/2011